ZOMERKAMP 2017 Langdorp - Railroad through cornville.

Het is 30 juli. In de lokalen van Chiro Beukenhof hangt een gespannen sfeer. De lucht is vol van verwachtingen. De bagage is binnen gebracht, alle medische fiches zijn in orde, de laatste vergaderingen zijn achter de rug. Gehaast legt de leiding de laatste hand aan een aantal belangrijke dingen die zeker nog af moeten. Morgen komt de camion in alle vroegte, en dan is er geen tijd voor dergelijke zaken.

 

Nog geen twaalf uur later is quasi de volledige inhoud van ons lokaal op weg. De leiding en aspiranten volgt, per trein of per auto. Diezelfde dag nog wordt een leeg veld ergens in de kempen omgetoverd tot het Wilde Westen, compleet met watertoren, windmolen en saloon. We trekken tenten recht, sjorren balken vast en zetten alles klaar voor de grote groep die morgen komt.

 

En dan is het zover voor de groep: mama en papa worden nog eens vastgepakt waarna de leiding roept dat we vertrekken. Nog eens zwaaien en dan, luid zingend, de trein op. Bestemming? Langdorp: een slaperig dorpje in het Hageland. Na een korte treinrit (zeker in vergelijking met vorig jaar), is het zover. Na een goeie vier kilometer stappen duikt in de straat een okergele hoeve op. Onze thuis voor de komende tien dagen. We maken onze bedden, leggen vlug even de regels uit en dan beginnen we meteen met een schitterende zangstonde. Aan de hand van een reis rond de wereld vol kleurrijke personages zingen we ons de longen uit ons lijf met de ene chiro-klassieker na de andere.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig vinden we tussendoor nog tijd voor een aantal echte kamp-klassiekers. Op de volksdansavond gooit iedereen de beentjes nog eens los en op bezinning staan we via spelvorm stil bij een aantal belangrijke maatschappelijke vraagstukken. Daarnaast dienen de waterspelletjes, krachtspelen en vuile spelen zeker vernoemd te worden als echte vaste kamp-waarden.

 

Op een dag worden we wakker en beseffen we: “het is al weer dag 9”. Na nog een laatste spel en een intense ontknoping van het thema bereiden we ons met z’n allen voor op een groot feest. In workshops helpt iedereen mee voorbereiden. Sommigen versieren de reftertent of maken hapjes, anderen voorzien een toneeltje in schaduwspel of werken aan kledij. De oudsten bouwen een kampvuur om ons door de nacht te krijgen.

 

Na veel lekker eten en plezier, een indrukwekkend kampvuur, een paar goeie nachtelijke babbels en een veel te korte nacht (een constante op kamp) is het tijd voor ons minst favoriete deel van het kamp: opruimen. In de regen werkt iedereen hard door om alles op tijd opgeruimd te krijgen en zoals elk jaar slagen we daar weer in.

 

Moe maar voldaan (maar toch vooral echt moe) keren we terug naar huis, om aan het station in de armen te vliegen van mama en papa. Nog een laatste keer met de hele groep in de kring om onze nieuwe leiding te verwelkomen en onze stoppende leiding passend af te zwaaien, en dan is het toch echt gedaan.

 

Het was een schitterend kamp, met veel mooie momenten, grote uitdagingen en waardevolle momenten. Na 10 dagen heel intens samen te leven voelt thuiskomen in een stil huis altijd een beetje raar aan, maar gelukkig kan de leiding direct beginnen met het nieuwe jaar voor te bereiden.

 

Tot op de startdag in september!

 

Elias

 

Op dag 3 is het voor de oudsten al weer tijd om op tweedaagse te gaan. Om 7 uur worden de aspiranten uit hun bed gelicht en gedropt ergens in een straat. Afspraak op het volgende tussenpunt, tot dan. De volgende twee dagen worden voor hen iets avontuurlijker dan gepland. Nu en dan gaat het eens de mist in, en uiteindelijk komen we in het donker toe op onze slaapplaats. De volgende dag stappen onze gasten onverminderd voort en uiteindelijk ronden ze de tocht succesvol af. Ondertussen gaan ook de titos en de rakwis op pad. Zij maken een korte wandeling om de postkoets terug te gaan halen, in de hoop van toch eindelijk die lang verwachte brief van mama en papa te kunnen krijgen. Tenslotte voegen ook de ribbels, onze jongste zich die avond bij de bende.

 

De dag nadien staat vooral in teken van uitrusten van de tocht en ons voorbereiden op de familiedag. In kleine groepen met leden van alle leeftijden, geleid door een aspirant, ontknopen we het thema. Een slaperig prairie-dorp wordt belaagd door bandieten die mensen afpersen en bedreigen. We gingen al een premie-jager halen om te helpen, maar nu blijkt dat de sherrif die niet kan betalen. We gaan dus op zoek naar een goudmijn. Na een lange dag vol intensief spel slagen we erin om het benodigde goud te bemachtigen, en komen we te weten wie het meesterbrein achter de schurken is. Natuurlijk laten we dat ons niet zomaar gebeuren, en stellen we alles in het werk om hem te dwarsbomen.





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Home  -  Over ons  -  Afdelingen  -  Foto & Video  -  Beukie  -  Contact

 

© 2016. Alle rechten voorbehouden. Webdesign: Warre Ceulemans